Writer In Me

Whew! At last nabisita ko rin ang friendster. Almost one week din akong di nakapagsulat sa blog ko. Sobrang nakakapagod 'tong week na 'to for me...grabe, nakakadrain ng utak. Ang daming work sa office, parang di maubusan ng gagawin. But sometimes, I find it good din naman, paminsan-minsan kailangan din naman nating ma-challenge. Kailangan ko na rin sigurong mag vitamins, sa panahon ngayon, bawal ang magkasakit(commercial?).
Na-miss ko 'tong computer ko, although puro computers din naman ang kaharap ko sa office, iba syempre 'tong cp ko. I call it my "cyber friend". 'Pag wala akong magawa or kapag problematic ako, harap lang ako sa cp, mag internet o kaya magdesign ng webpage. Minsan kapag nasa mood ako, nagsusulat ng mga short stories and novels. Parang therapy ko na yon. Actually matagal na akong gumagawa ng mga short stories and novels, way back in high school pa. Ang sarap kasing magsulat, feeling ko, para akong puppeteer... ako ang nagpapagalaw sa mga characters, ako ang magdidikta sa mga susunod at dapat mangyari sa istorya. Of course, sa akin din nakadepende ang ending... sad or happy ending? Pero mas madalas, mas pinipili ko ang sad endings para sa mga ginagawa kong stories. Don't get me wrong ha! 'Di ako sadista or kill joy at lalong di ako bitter. Basta! Para kasing mas realistic kapag sad ang ending lalo na ng isang love story. Mas madrama, mas okay! After all, in real life naman, almost lahat ng love stories nage-end up sa 'di maganda. Of course, lahat tayo positive sa ganoong mga bagay. Sino ba namang tao ang gusto ng sad ending sa buhay n'ya, 'di ba? But lets face it, no matter how hard we try na gawing maganda ang mga bagay-bagay sa buhay natin, darating pa rin yung pagkakataon na masasaktan tayo. But it's okay, it's part of our lives. 'Di naman natin maiiwasan yun, eh. 'Di naman natin hawak ang fate natin.
I remember, ang very first novel na nagawa ko ay isang love story, entitled "Dear Campus Crush". Actually ginawa ko sya noong 2nd year high school pa lang ako, at natapos ko sya noong senior na ako. Ang sarap sa feeling kapag magaganda ang feedback ng mga nakakabasa sa story mo. Naaalala ko tuloy si Marineth Satimbre(nasaan na kaya sya ngayon?), a friend na sobrang nakagusto sa novel kong 'yon. Sobra syang kinikilig kapag binabasa nya yon, haha! Nasa akin pa rin yung letter nya, saying na kapag naging sikat na writer na ako, sya daw ang number 1 fan ko. Kung alam nya lang how much it means to me. Kung gaano kalaking bagay para sa akin ang pagsuporta nya. Isa siya sa nagturo sa akin kung paano mangarap at kung paano tuparin ang mga iyon. 'Di man ako naging writer, patuloy pa rin akong magsusulat, dahil alam ko, marami pa ring naniniwala sa kakayahan ko.

Now That You're Gone...

Naalala ko everytime na makikita kita lagi mo akong nginingitian, hindi ko alam kung ano'ng ibig sabihin ng mga smile na 'yon pero masaya ako kapag nakikita kitang naka smile. At kahit madalas, 'di kita pinapansin, lagi kitang nahuhuling nakatitig sa akin, hindi ko rin alam kung ano'ng kahulugan ng mga titig na 'yon.
Alam ko maka lang beses ka na ring nag try na na lapitan ako, na kausapin ako... pero ewan ko ba, hindi ko alam kung mas gusto kong malayo sa'yo? Tuloy, hindi man lang kita nabigyan ng chance na maging friend ko.
Pero bakit kaya noong alam kong wala ka na... na hindi ka na nag eexist sa buhay ko, bigla akong nalungkot. Bigla, hinahanap na kita... ang matatamis mo ng smile sa akin... ang mga titig mo... ang laging paglapit-lapit mo. Bakit ngayon hanap-hanap na kita?
Tuloy nanghihinayang ako... nagsisisi. Sana pala nasuklian ko rin ng ngiti ang mga ngiti mo sa akin. Sana pala tinanggap ko ang pakikipagkaibigan mo... hindi sana ako nanghihinayang ngayon... nagsisisi... kung kailan wala ka na.

I'm 100% Single

Hurray! Malapit na naman ang Valentine's Day... kaso kasing lamig ng weather ang lovelife ko...joke! Hehehe, eh ano naman ngayon kung single ako, kung wala akong kayakap this coming Valentine's Day. 'Di naman big deal sa akin yun. Actually, mas enjoy ako being single. I don't know why? Kung 'yung ibang kabataan, parang mababaliw kapag walang lovelife, ako naman hindi talaga big deal na wala akong lovelife.
Naka focus ako lagi sa mga goal ko sa buhay... thats the most important thing for me. Lovelife? Makakapaghintay naman 'yun... at hindi 'yun hinahanap or hinihintay, dahil kusa yon dumarating sa tamang panahon. Big deal sa akin ang magiging future ko and I think tama naman ang daang tinatahak ko.
Isa pang masarap sa pagiging single, 'yung wala kang iniintinding ibang tao... walang pinagkakaabalahang ibang bagay like 'yung pagbili ng gifts for X-mas, New Year, Valentine's, Anniversary and Monthsary and etc...etc(kuripot forever!).
Basta... masarap maging single, eh ano kung wala akong ka-Valentine's... nandyan naman ang family ko, ang mga friends ko... with them and their love, hinding-hindi magiging malamig ang bawat araw sa buhay ko!
I'm 100% single and I love it!

Pag-Alis...

Hayyy!
One week na lang kami dito sa bahay... next week lilipat na kami. After seven years, lilipat na naman kami. Hindi ko alam kung ano'ng mararadaman ko, masaya ba ako dahil lilipat kami sa panibagong bahay... mas malaki at mas maganda kaysa dito? Malungkot ba ako dahil napamahal na sa akin 'tong bahay na 'to... ang environment, ang atmosphere.
Naaalala ko pa, noong unang araw ko sa bahay na 'to... malungkot ako, syempre namimiss ko yung dati naming bahay dun sa Tanza. Isa pa gusto kong magreklamo noon sa parents ko... bakit kasi hindi man lang nila hinintay na maka graduate ako ng high school, tuloy pagod ako araw araw dahil pabalik balik ako from here to Tanza, from Tanza to Las Piñas... di pa naman ako sanay noon sa biyahe... sobrang stressfull nun, ha!
After seven long years... heto na naman kami...
Mamimiss ko for sure ang room ko...
Sana maging at home kaagad dun. Sana kasi ng tahimik din ng lugar na 'to ang lilipatan namin. Sana madali akong makapag adjust.

Please... Make The Right Choice!

What???
Manny Pacquiao will run for congress this coming election... is this a joke? My goodness, another member of silent majority in the making.
Ano naman ang alam nya? Hindi naman sa pamimintas, pero ano naman ang ie-expect mo sa isang boksingerong hindi nga yata nakatapos ng high school. Sana naman mag-isip isip muna sya bago gumawa ng mga ganitong mga bagay. Yes, he's a boxing champ... or people's champ(or whatsoever), pero enough reason na ba yon para tumakbo sya. Enough reason na ba yung galing din siyang hirap para pagkatiwalaan ng mga kababayan nya sa General Santos City. Utang na loob!!!
Hindi ko ma-imagine... paano siya makikipagdebate sa congress with his fellow congressmen. Or baka isa na naman sya sa mga magbubutas ng bangko sa kongreso?
Ano na lang ang mangyayari sa bayan natin kung mga katulad nya ang magpapatakbo nito. Hayyy...poor Philippines!